Nagranie 1 -> „Konceptualizacja w procesie psychoterapii humanistycznej”, Agnieszka Pieczyńska
Konceptualizacja w psychoterapii to proces, w którym terapeuta, opierając się na teorii i wiedzy klinicznej, razem z klientem stara się zrozumieć zgłaszane przez niego problemy, ich genezę i mechanizmy. Konceptualizacja pozwala na zaplanowanie skutecznej terapii, dostosowanej do indywidualnych potrzeb klienta. Kenofer (2015) podaje, iż niezależnie od podejścia teoretycznego celem konceptualizacji jest dostarczenie psychoterapeucie wskazówek na temat tego, co stanowi problem klienta i na czym ma skoncentrować swoją uwagę podczas spotkania terapeutycznego. Terapeuci potrzebują pewnej koncepcji osoby/problemu, która może być źródłem wskazówek podczas prowadzenia terapii.
W podejściu humanistycznym zakłada się, że klient ma wewnętrzny potencjał do tworzenia zdrowych, znaczących relacji. Psychoterapeuta koncentruje się bardziej na teraźniejszych procesach i odpowiedzialnej samoaktualizacji niż na przeszłych doświadczeniach czy zaburzeniach poznawczych. Terapia humanistyczna na pierwszym miejscu stawia bezwarunkową akceptację oraz pomoc klientowi w dokonywaniu własnych wyborów.
W podejściu humanistycznym konceptualizacja jest w pełni oparta na osobistym znaczeniu.
Najważniejsze kategorie pojęciowe, którymi posługują się psychoterapeuci Gestalt, to: kontakt, mechanizmy unikania/przerywania kontaktu, usztywnione gestalty, niedomknięte figury, cykl doświadczenia, figura i tło.
Podczas seminarium chcę pokazać, w jaki sposób historia klienta, sposoby adaptacji w dzieciństwie i nadawanie osobistych znaczeń ważnym doświadczeniom życiowym sprzyjają budowaniu konceptualizacji w procesie psychoterapii oraz w jaki sposób psychoterapeuta humanistyczny może korzystać z tej wiedzy w procesie psychoterapii tworząc wspólnie z klientem rozumienie jego problematyki i poszukiwanie nowych doświadczeń bardziej satysfakcjonujących na obecnym etapie życia.
Czego się dowiesz?
● znaczenie w procesie psychoterapii,
● jak ją konstruować w oparciu o historię klienta, wywiad dotyczący znaczących zdarzeń w życiu, adaptacje klienta,
● modyfikacje konceptualizacji w trakcie procesu,
● angażowanie klienta w tworzenie konceptualizacji
● „case study” – opis fragmentu procesu psychoterapii.
Nagranie 2 -> „Teoria przywiązania w gabinecie psychoterapeuty Gestalt”, Małgorzata Bułhak
„Powiedz mi, jak byłeś kochany, a powiem Ci jak kochasz” – E. Perel
Teoria przywiązania miała być nazwana teorią miłości. Pokazuje, co potrzebujemy zaopiekować i przekroczyć w sobie, żeby się odważyć kochać. Zapraszamy na seminarium Małgorzaty Bułhak, która zgłębia ten temat i dzieli się swoim doświadczeniem.
Jak mówi Małgorzata: „Teoria przywiązania mówi o tym, co musimy zaopiekować i przekroczyć w sobie, żeby się odważyć kochać.”
Czego się dowiesz?
- Czym jest teoria przywiązania i dlaczego miała być teorią miłości?
- Korzenie i podstawy podejścia Bowlby’ego i jego kontynuatorów.
- Charakterystyka stylów przywiązania – jak powstają, co nam mówią i jak ich nie używać jako etykiet.
- Teoria przywiązania w praktyce Gestalt – jak korzystać z niej z uważnością i odpowiedzialnością?
- Jak teoria przywiązania może wspierać rozumienie relacji terapeutycznej?
- Studium przypadku (case study) – przykład pracy indywidualnej z osobą, która doświadcza trudności w relacjach romantycznych.
Nagranie 3 -> „Przeżycia psychoterapeuty w procesie terapeutycznym. Czym i jak się dzielić?”, Kinga Dziedziczak
„Chcę móc Cię kochać bez przywiązania, doceniać Cię bez osądzania, znajdować Cię bez nacisku, zostawiać Cię bez winy, krytykować bez cenzury, pomagać nie umniejszając. Jeśli chcesz dać mi to samo, wtedy naprawdę możemy się spotkać i razem rosnąć.” — Virginia Satir.
Ten cytat Virginii Satir jest mi bardzo bliski, ponieważ pokazuje, jak ważną częścią procesu terapeutycznego jest relacja psychoterapeuty i klienta. Wszystkie badania na temat skuteczności psychoterapii uwypuklają leczący wpływ tej relacji. Szczególną okazją wydają się najbardziej intensywne przeżycia pomiędzy klientem i terapeutą, jednocześnie są one największym ryzykiem, ponieważ potencjał na nowe oraz stare, związane z cierpieniem, zakończenie wydaje się być równie wysoki. Często w mojej praktyce spotykam się z pytaniami superwizantów o to, co ujawnić, a czego raczej nie mówić na sesji? Gdzie leży granica? I oczywiście, jak to zrobić? Interesujące wydało mi się stworzenie ścieżki postępowania, która pomagałaby uzyskać więcej gruntu w sytuacjach, które są bardzo dynamiczne i zawierają w sobie dużo intensywnych przeżyć. Inspiracją do tego warsztatu były również moje osobiste doświadczenia, które mogłabym opisać metaforą „związanego języka”. To takie sytuacje na sesji, kiedy wszystko, co mogłam powiedzieć, najpewniej zraniłoby mojego klienta, a to, co chciałam mu powiedzieć, tak silnie chciało być wypowiedziane, że nie pozwalało dojść do głosu niczemu innemu w mojej wewnętrznej rzeczywistości. Najczęściej nie spieszę się wtedy, pozwalam sobie nie interweniować, a po sesji lubię popatrzeć na ten fragment z kilku perspektyw, którymi chciałabym się z Wami podzielić.
Czego się dowiesz?
- Obszary ujawniania się psychoterapeuty.
- Cele i intencje ujawniania się.
- Zagrożenia związane z ujawnianiem się.
- Spojrzenie z perspektywy relacyjnej: Jakie informacje zawiera przeciwprzeniesienie terapeuty i jakie hipotezy może postawić terapeuta, bazując na tych informacjach?
- Spojrzenie z perspektywy Teorii Pola: Jaka sytuacja jest dziś na afiszu? Jaką jej częścią jest terapeuta? Po czym może to poznać? Oraz jak można z tego wszystkiego skorzystać?
- „case study”.
