„W diagnozie (z perspektywy pola) nie skupiamy się na kliencie, tylko raczej na mnie i moim doświadczeniu, w jakim miejscu jestem, jakie siły na mnie działają. Diagnoza jest kompetencją terapeuty do odnajdywania się czy też orientacji siebie, w jakim środowisku (krajobrazie) właśnie się znajduję.”
Teoria pola we współczesnej terapii Gestalt, część 1 – Jan Roubal, Gianni Francesetti
W złożonej sytuacji klinicznej, gdy spotykamy klienta to spotykamy coś bardziej stałego (krajobraz) – pewien wymiar osobowości (częściej wymiary), który krzyżuje się ze specyficznymi formami cierpienia (pogoda) np. depresja, OCD, ataki paniki etc. Okazuje się, że mamy do czynienia z bardzo złożoną i unikalną kombinacją/kompozycją stylów osobowości, objawów, sposobów bycia i cierpienia. Ważne z mojej perspektywy jest nie tylko dobre rozpoznanie form cierpienia, ale także tego, w jaki sposób te formy pojawiają się w różnych sytuacjach i na tle różnych wymiarów osobowości. Można też wtedy zobaczyć, że w różnych krajobrazach, różne pogody, będą występowały z inną częstotliwością, mogą być inaczej odczuwane i zarazem mogą pełnić inną funkcję.
Czego się dowiesz?
- Metaforę „Pogody” i „Krajobrazów” Jana Roubala
- Powiem o typowych sytuacjach klinicznych i wymiarach osobowości w rozumieniu Gestalt,
- Wybierzemy określoną „pogodę” i zobaczymy, jak manifestuje się w różnych „krajobrazach”,
- Wybierzemy określony „krajobraz” i poeksplorujemy go, ustalimy charakterystyczne motywy oraz „pogodę” specyficzną/prawdopodobną w danym polu.
